تابفس
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
پاییز آمددر میان درختانلانه کرده کبوتراز تراوش باران میگریزدخورشید از غمبا تمام غرورش پشت ابر سیاهیعاشقانه به گریه مینشیند من با قلبی به سپیدی صبحبا امید بهارانمیروم به گلستانهمچو عطر اقاقیلابلای درختان مینشینمباشد روزی به امید بهارانروی دامن صحرا لاله روید
شعر هستی بر لبانم جاریپر توانم آریمیروم در کوه و دشت و صحرارهپیمای قلهها هستم منراه خود در توفاندر کنار یاران می‌نوردمدارم امید که دهد روزی سختی کوهستانبر روان و جانمپاکی این کوه و دشت و صحراباشد روزی برسد به جهان شعر هستی بر لبجان نه
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
مگر چه می خواهم از وطن؟
جز لقمهای نان و خیالی آسوده
چه میخواهم؟
جز تکهای آفتاب و
بارانی که آهسته ببارد.
جز پنجرهای که
رو به عشق و آزادی گشوده شود.
مگر چه خواستم از وطن
که از من دریغش کردند ..
آه ای میهن مغموم
وطنِ از پا افتاده!
بدرود، بدرود..
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
فقر دستاورد نظام اجتماعی
مقابله با فقر، ربطی به خیریه ندارد. این عملی از سوی عدالت است. فقر هم مانند بردهداری و آپارتاید طبیعی نیست. دستساختهی بشر است و به دست انسان هم میتوان آن را ریشهکن کرد.
نوشته شده در سه شنبه دوازدهم مرداد ۱۳۹۵ساعت توسط پیام |
پاییز آمددر میان درختانلانه کرده کبوتراز تراوش باران میگریزدخورشید از غمبا تمام غرورش پشت ابر سیاهیعاشقانه به گریه مینشیند
من با قلبی به سپیدی صبحبا امید بهارانمیروم به گلستانهمچو عطر اقاقیلابلای درختان مینشینمباشد روزی به امید بهارانروی دامن صحرا لاله روید
شعر هستی بر لبانم جاریپر توانم آریمیروم در کوه و دشت و صحرارهپیمای قلهها هستم منراه خود در توفاندر کنار یاران مینوردم
دارم امید که دهد روزی سختی کوهستانبر روان و جانمپاکی این کوه و دشت و صحراباشد روزی برسد به جهان شعر هستی بر لبجان نهاده بر کفراه انسانها را در نوردم
رهپیمای قلهها هستم منراه خود در توفاندر کنار یاران مینوردمدر کوهستان یا کویر تشنهیا که در جنگلهارهنوردی شاد و پر امیدمشعر هستیبودن و کوشیدنرفتن و پیوستناز کژی بگسستنجان فدا کردن در راه حق (خلق) است.
سعید سلطانپوربرچسبها: شعر, سعید سلطانپورادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
پاییز آمددر میان درختانلانه کرده کبوتراز تراوش باران میگریزدخورشید از غمبا تمام غرورش پشت ابر سیاهیعاشقانه به گریه مینشیند
من با قلبی به سپیدی صبحبا امید بهارانمیروم به گلستانهمچو عطر اقاقیلابلای درختان مینشینمباشد روزی به امید بهارانروی دامن صحرادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
من انگشتم را در هستی فرو می برم،
بوی پوچی می دهد!
من کجا هستم؟
این چیزی که آن را جهان می خوانند چیست؟
چه کسی مرا به این دام انداخته،
و اکنون مرا وانهاده است؟
من کی هستم؟
چگونه به جهان آمده ام؟
چرا با من مشورت نشد؟
کی_یر_کگارد
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم اردیبهشت ۱۳۹۵ساعت توسط پیام صارمی |
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
باور به نسبیت معرفت یکی از ملزومات و شروط فلسفیدن است.
هرگز مایل نیستم شبیه یک مرداب راکد باشم
و رفته رفته بوی تعفن به خودم بگیرم.
در جهان هستی هیچ چیز مطلقی وجود ندارد و همواره جا برای کشف
حقایق و ناشناخته ها وجود داشته و دارد و خواهد داشت .
امیدوارم هیچ وقت صاحب چنین دیدگاهی نشوم که داشته هایم اادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
هر کس آزاد است هر کاری یا هر عملی را تا زمانی که حقوق دیگری را نقض نکرده انجام دهد. اشکالی ندارد. آزاد است هر گفته یا عقیده ای را بیان کند. من هم آزادم او را نقد کنم .آزادی با ارزشتر از آن است که هر کسی خودسرانه محدودش کند نمیتوان آزادی را بر مبنای یک ایدئولوژی تمامیت خواه محدود کرد و به بقیه گفت ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
روش هایی وجود دارد که می تواند شما را از تعصب خودتان با خبر کند... اگر عقیده مخالف، شما را عصبانی می کند، نشانه آن است که شما ناخودآگاه می دانید که دلیل مناسبی برای آنچه فکر می کنید، ندارید.....
اگر کسی مدعی باشد که دو بعلاوه دو می شود پنج، یا این که ایسلند در خط استوا قرار دارد، شما به جای عصبانی شادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
مقابله با فقر، ربطی به خیریه ندارد. این عملی از سوی عدالت است. فقر هم مانند بردهداری و آپارتاید طبیعی نیست. دستساختهی بشر است و به دست انسان هم میتوان آن را ریشهکن کرد.
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم مرداد ۱۳۹۵ساعت توسط پیام صارمی |
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
انسان ها همیشه بت می سازند ...
بعضی ها با سنگ و چوب
عده ای با باورهایشان
اولی ترسناک نیست ، چون با یک تبر در هم می شکند !
ولی دومی بلایی است که هیچ جامعه ای از آن مصون نمانده است !
پس بشکن ...
باورهایی را که از تو یک زندانی ساخته است بی آنکه بدانی
برچسبها: نیچه, گزین گویه
بعضی ها با سنگ و چوب
عده ای با باورهایشان
اولی ترسناک نیست ، چون با یک تبر در هم می شکند !
ولی دومی بلایی است که هیچ جامعه ای از آن مصون نمانده است !
پس بشکن ...
باورهایی را که از تو یک زندانی ساخته است بی آنکه بدانی
برچسبها: نیچه, گزین گویه
+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم آبان ۱۳۹۵ساعت توسط پیام صارمی |
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
از پائولو فریره Paulo Freire اغلب به عنوان یکی از چهرههایی یاد میشود که شیوهای انقلابی را در دانش پداگوژی (تعلیم و تربیت) بنیان نهاد. از نظر فریره ستمدیدگان (محرومان و سرکوبشدگان اقتصادی-اجتماعی) اگرچه از توان درونی فهم و یادگیری برخوردارند، اما تحت فشار ساختارهای طبقاتی و ستمها و محرومیتهای ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
بگذارید بنام انسان زندگی کنیم. بگذارید آنانی که در جستوجوی حقیقت طبیعت بودند و هرگز انسانهای مشابه خود را اعدام نکردند را بیاد بیاوریم.
ستارهشناسان و شیمیدانها هرگز زنجیر آهنین بهم نبافتند، هرگز حفرهی تاریک زندان نساختند. زمینشناسان هرگز ابزاری برای شکنجه و آزار ابداع نکردند.
فیلسوفان تئوادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
در سراسر تاریخ مکتوب، و شاید از پایان عصر نوسنگی، سهگونه آدم در دنیا بودهاند:
بالا، متوسط، پایین...
که هدفهای این سه گروه کاملا سازشناپذیر است.
هدف طبقه بالا، این است که سر جای خود بماند، هدف طبقه متوسط، این است که جای خود را با طبقه بالا عوض کند، هدف طبقه پایین، زمانی که هدفی داشته باشد، این ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی
در زمانه ای که ما در آن زندگی می کنیم ،همچنان که کارل مارکس پیش بینی کرده بود نابرابری بی اندازه بیشتر شده است. تنها درآمد یک میلیاردر مکزیکی امروزه مساوی است با کل درآمد ١٧ میلیون هموطن فقیرش!
برودل می نویسد:
سرمایهداری ظفر مییابد، وقتی با دولت یکی شود؛ وقتی که خود دولت است.
براساس برآوردها، ثروادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار میرزایی